Jules van Iperen
Er is er één jarig… en dat zijn wij! Al 65 jaar vormen we met trots een belangrijk onderdeel van het culturele hart van Tilburg. Duizenden voorstellingen, artiesten en bezoekers hebben ons theater gemaakt tot wat ze nu is: een bruisende plek vol verhalen, ontmoetingen en onvergetelijke momenten. En achter die rijke geschiedenis schuilen talloze anekdotes, soms bijzonder, soms hilarisch. Onze collega’s delen er graag een paar.
Elke artiest die bij ons optreedt, krijgt een eigen kleedkamer. Onze artiestenmedewerkers zorgen ervoor dat alles klaarstaat voordat ze arriveren. “We zetten altijd een welkomstmandje neer met een mini‑Schrobbelèr, iets lekkers, water, een handdoek en een zeepje,” vertelt coördinator hospitality Caroline Wiegers. “Daarnaast hebben sommige artiesten speciale wensen. Zo wil Karin Bloemen graag glutenvrije snacks, Theo Maassen houdt van drop en Najib Amhali van… oesters.”
Die liefde voor oesters leverde een memorabel moment op: “Toen Najib voor de eerste keer kwam, had onze keuken een prachtige schaal met ijs en keurig geopende oesters gemaakt,” glimlacht Caroline. “Maar tijdens de coronaperiode was het restaurant dicht, dus rende ik zelf naar de visboer. Dat bleken ongeopende oesters te zijn. Toen Najib ze zag, vroeg hij: ‘Maar eh… hoe krijg je die open?’ Niemand wist het. Uiteindelijk nam hij ze maar mee naar huis. Ik hoop dat hij er daar alsnog van genoten heeft.”
Boven de foyer, richting de Concertzaal, bevindt zich de zogeheten koninginnenomloop. “Bij de opening van de Concertzaal was het koningspaar aanwezig,” vertelt Caroline. “Koningin Beatrix stond daar met uitzicht over de foyer. Ik heb haar helaas niet gesproken. Je kwam daar namelijk echt niet in de buurt. Dit was wel een heel bijzonder moment.”
Door de jaren heen zagen onze technici werkelijk álles voorbijkomen. Wim Weijters van de technische dienst herinnert zich vooral de piepschuimvoorstelling van Het Zuidelijk Toneel. “Dat decor bestond uit duizenden kleine grijze balletjes. Jaren later vonden we ze nog steeds terug in hoeken van het theater.”
Maar het kon nóg gekker. “We hebben sneeuw, regen, bladeren, rijst, tuinmeubelen, koeien, paarden… en ja, zelfs een olifant op het podium gehad.” In 1971 trad er namelijk een circus op in de Schouwburg en stond er gewoon een olifant in de gang.
Technicus Pascal Hermans maakte een wel heel bijzondere reeks voorstellingen van West Side Story mee. “Het decor bestond uit grote stalen bouwconstructies,” herinnert hij zich. “Het betrof zo’n grote bouw dat de doeken die normaal langs het podium hangen, omhoog werden getrokken tot vlak bij een grote bouwlamp. Toen de bouwlamp per ongeluk werd ingeschakeld zijn de doeken gaan smeulen.”
De brandweer bluste de brand met een poederblusser: funest voor staal en elektronica. De voorstelling kon niet doorgaan, maar er was gelukkig een reservedatum. “Tijdens de tweede poging werd de hoofdrolspeler ziek. En toen nóg iemand. En nóg iemand. Blijkbaar had een etentje bij een visrestaurant ze geen goed gedaan. Uiteindelijk waren er zó veel zieken dat ook die voorstelling werd afgeblazen.”
Gelukkig kwam driemaal scheepsrecht: bij de derde poging lukte het wél om te spelen.
Bij de opening in 1961 werd de Studio gebruikt als filmtheater, maar de ruimte kreeg al snel andere functies. “Je ziet op oude foto’s dat er biljartavonden waren, dansfeesten van de AVROTROS en een bruiloft plaats hebben gevonden,” vertelt Pascal. “We hebben er in het verleden zelfs begrafenissen gehad, al doen we dat niet meer.”
Naast de Studio bevond zich vroeger een bunker. Vanwege de spanningen tijdens de Koude Oorlog werd uit voorzorg een speciale schuilruimte gebouwd voor de burgemeester. Nu resteren alleen nog de scharnieren. Stille getuigen van de zware, stevige deur die er heeft gehangen.
